“Bağır bağırabildiğin kadar! Korkma!

Halk ancak bağırdığınca var!

Kendi nefesinle silahlan, kendi sesinle:

Yırt at barbarın sana sabırdan dokuduğu küflü kefeni!

Unutma: kında duran onur paslanır!

Sana ayaklanıp, acılarının hesabını sormak,

Sana işleyen, ışıldayan cesaret,

Sana Spartaküs’ün kardeşi olmak, sana çığlar, çağlayanlar,

Kalbinde bilenen çığlık, var gücünle gürüldemek yakışır...

Halk budur! Aklını başına al! Sensin yeryüzünün sahibi!

Halk budur! Dursun diye akan kan

Dinsin diye gözyaşı, gelinler gülsün diye,

Silsin diye acının isini analar dudağından,

Bağrılması gereken yerde kalkıp bağırandır halk. Halk budur!

Halksan, koparıp alacaksın kollarından kırbacını zorbanın!

Halka dik başlılık,

Dalın, arının, tomurcuğun,

Mazlumun, mahzunun, masumun,

Güçsüzün, kimsesizin gürzü olmak yakışır.

Halksan, kendinden ötesini bekleme! Bıçak sesi var kemiğinde,

dilin kesik, göğsün paramparça...

Beklediğin ne ki, kim, neyin nesi?

Seni sabrın afyonuyla besleyen, zalimin uşakları değil mi?

Bekleyen halk puslanır, paslanır, usul usul uslanır! Ve artık

Duyulmaz olur iniltisi...

Unutma: katiline sığınanın inlemesi duyulmaz!

Ufkun var, ona bak: gücünü ufkunda kanatlandır!

Alazınla rüzgârlan!

Rüzgâra zincir vuramazlar!

Çünkü halk, rüzgârı olduğunca halk,

Çünkü rüzgâr estiğince rüzgârdır! (...)”

Nihat BEHRAM

 

ve ancak dolu başak tanesi rüzgar karşısında eğilir...